„Wewnętrzna gra”

Książka Gallwey, The Inner Game of Tennis, zrewolucjonizowała myślenie o coachingu. Zasugerował, że największe przeszkody w osiągnięciu sukcesu i osiągnięciu potencjału miały charakter wewnętrzny, a nie zewnętrzny. Jego wgląd był taki, że trenerzy mogą pomagać ludziom w ulepszaniu ich gry, odwracając ich uwagę od ich wewnętrznego dialogu, aw szczególności krytycznego głosu, który powiedział: „Nie tak! Skoncentruj się na swoich rękach! Ustaw pod innym kątem!”.

Rozpraszając ten wewnętrzny głos, ciało może przejąć kontrolę. Okazuje się, że często ciało ma bardzo jasne pojęcie, co zrobić, gdy tłumione są dialogi wewnętrzne. Gallwey posłużył się przykładem proszenia ludzi o skupienie się na wysokości, na której uderzyli piłkę tenisową. Ta aktywność sama w sobie nie ma znaczenia, ale zwykłe skupienie się na niej odwróciło uwagę wewnętrznego głosu i umożliwiło sprawne ciało do przejęcia. Osoba zrelaksowana, a tenis poprawił się natychmiast.

Gallwey miał prawdziwy wgląd w to, że nie dotyczyło to tylko tenisa, ale że osoby na ogół same miały odpowiedzi na swoje problemy.